Waarom magneten niet passen in een 3D-print (en hoe je dat oplost)

Een veelvoorkomend probleem bij magneten in 3D-prints is dat ze “net niet passen”. De magneet lijkt in CAD precies goed, maar in de print blijkt de uitsparing te klein, te strak of scheef. Dit is geen toeval, maar een gevolg van toleranties, krimp en typische printafwijkingen. Op deze pagina lees je waarom dit gebeurt en hoe je uitsparingen ontwerpt die in de praktijk wél betrouwbaar werken.

Zoek je eerst een overzicht van geschikte magneten en toepassingen? Begin dan bij magneten voor 3D-prints. Voor montagekeuzes zoals lijmen of inbouwen is er magneten lijmen of inbouwen.

Waarom CAD en 3D-print nooit exact hetzelfde zijn

In CAD ontwerp je perfecte vormen, maar een 3D-printer werkt met gesmolten filament dat afkoelt, krimpt en zich anders gedraagt dan een massief blok materiaal. Daardoor wijken gaten en uitsparingen vrijwel altijd iets af van hun nominale maat. Bij magneten merk je dat direct, omdat ze rond, hard en maatvast zijn.

Zelfs kleine afwijkingen van enkele tienden millimeters kunnen al betekenen dat een magneet niet meer vlak ligt of alleen met kracht te plaatsen is. Dit speelt extra bij kleine neodymium magneten, die weinig vergevingsgezind zijn.

Veelvoorkomende oorzaken van te strakke uitsparingen

Krimp van het materiaal.
Bij afkoelen trekt filament samen. Hoe dit uitpakt verschilt per materiaal en per printinstelling, maar het effect is vrijwel altijd aanwezig.

Over-extrusie.
Als er iets te veel materiaal wordt neergelegd, worden wanden dikker en worden gaten kleiner. Dit zie je vaak pas bij ronde uitsparingen.

Elephants foot.
De eerste lagen van een print kunnen iets uitlopen door bedtemperatuur en druk. Als een magneet in of nabij de eerste lagen zit, kan dit direct problemen geven bij het passen.

Waarom te strak persen vaak problemen veroorzaakt

Een perspassing lijkt aantrekkelijk omdat je geen lijm nodig hebt, maar bij 3D-prints is dit risicovol. Een te strakke passing kan spanningen in het materiaal veroorzaken, waardoor de print scheurt of vervormt. Daarnaast kan de magneet scheef trekken, wat later resulteert in een zwakke of slecht uitgelijnde sluiting.

Wil je magneten achteraf monteren, dan is het vaak betrouwbaarder om een lichte speling te combineren met lijm. De afweging tussen deze methodes vind je in magneten lijmen of inbouwen.

Hoe ontwerp je een uitsparing die wel werkt?

Ontwerp uitsparingen voor magneten nooit exact op nominale maat. Een kleine extra speling zorgt ervoor dat de magneet vlak kan liggen en niet onder spanning komt te staan. Dit verkleint ook de kans dat de magneet bij montage verschuift of de print beschadigt.

Let daarnaast op de diepte van de uitsparing. Een magneet die iets te hoog ligt, kan bij inbouwen tijdens het printen problemen veroorzaken met de nozzle. Dit risico en de praktische aanpak daarvan lees je bij magneten inbouwen tijdens het printen.

Invloed van passing op de uiteindelijke magneetkracht

Een magneet die scheef ligt of niet volledig contact maakt met het tegenstuk, presteert slechter dan verwacht. Dit wordt vaak onterecht gezien als een probleem van “te weinig kracht”, terwijl de oorzaak in de passing zit. De werkelijke belasting in 3D-prints is bovendien vaak schuifbelasting, wat extra eisen stelt aan de uitlijning.

Voor het realistisch inschatten van sterkte en verwachtingen is het zinvol om ook hoe sterk moet een magneet zijn voor een 3D-print? te lezen.

Samenvatting: toleranties bepalen betrouwbaarheid

Als magneten niet passen in een 3D-print, ligt dat zelden aan de magneet zelf. Vrijwel altijd spelen toleranties, krimp en printafwijkingen een rol. Door hier bij het ontwerpen rekening mee te houden, voorkom je frustratie, beschadigde prints en slecht functionerende verbindingen.