Magneten lijmen of inbouwen in een 3D-print?

Bij magneten in 3D-prints sta je al snel voor een praktische keuze: bouw je de magneet in tijdens het printen, of monteer je hem achteraf door te lijmen of te persen? Beide methodes worden veel gebruikt, maar ze hebben elk hun eigen valkuilen. Op deze pagina vergelijken we de opties, zodat je een bewuste keuze maakt die past bij jouw ontwerp en toepassing.

Twijfel je eerst nog over maat of sterkte? Begin dan bij magneten voor 3D-prints. Voor de werkwijze bij pauzeren en inbouwen tijdens het printen is er magneten in een 3D-print inbouwen.

Wanneer magneten inbouwen tijdens het printen?

Inbouwen tijdens het printen levert een strak resultaat op: de magneet is volledig omsloten en onzichtbaar. Dit werkt vooral goed bij onderdelen die netjes moeten sluiten en waar geen lijmsporen gewenst zijn. Het vraagt wel om controle over het printproces. Je moet op het juiste moment pauzeren, de magneet vlak plaatsen en voldoende ruimte boven de magneet hebben zodat de nozzle deze niet raakt.

Als dit goed wordt uitgevoerd, is inbouwen zeer betrouwbaar. Gaat het mis, dan zie je problemen zoals verschuivende magneten of een print die niet netjes hervat. De praktische aandachtspunten daarvoor lees je op magneten inbouwen tijdens het printen.

Wanneer magneten achteraf lijmen?

Achteraf lijmen is de meest gebruikte methode bij prototypes en bij ontwerpen waarbij flexibiliteit belangrijk is. Je kunt eerst printen, passen en testen, en pas daarna de magneten monteren. Dit maakt het eenvoudiger om fouten te corrigeren.

De meeste problemen bij lijmen ontstaan doordat de magneet onvoldoende wordt ondersteund door de uitsparing. Een magneet die alleen met lijm wordt vastgehouden, krijgt bij belasting al snel te maken met schuifkrachten. Als de passing niet klopt of het lijmoppervlak te klein is, kan de magneet loslaten of meedraaien.

Perspassing: wanneer werkt dat wel?

Een perspassing wordt vaak gezien als een snelle, lijmloze oplossing, maar vraagt om nauwkeurige toleranties. In de praktijk blijkt dat 3D-prints zelden exact zo uit de printer komen als in CAD ontworpen. Te strak persen kan leiden tot scheuren of spanningen in de print, terwijl te los persen alsnog resulteert in een loszittende magneet.

Als je merkt dat magneten regelmatig niet passen, ligt dat vaak aan printafwijkingen zoals krimp of “elephant’s foot”. In toleranties bij magneten in 3D-prints leggen we uit hoe je hier bij het ontwerpen rekening mee houdt.

Veelgemaakte fouten bij achteraf monteren

Magneten laten los na korte tijd.
Dit gebeurt vaak doordat de uitsparing geen mechanische ondersteuning biedt. Ontwerp bij voorkeur een rand of schouder zodat de magneet niet alleen op lijm hoeft te vertrouwen.

Magneten draaien mee of zitten scheef.
Een te diepe of te brede uitsparing kan ervoor zorgen dat de magneet niet vlak ligt. Dit heeft direct invloed op de sluiting en de uitlijning van onderdelen.

Verkeerde polariteit.
Bij achteraf monteren is het extra belangrijk om magneten vooraf te testen. Plaats altijd eerst de tegenoverliggende magneet en controleer aantrekking voordat je definitief lijmt. Achtergrond hierover lees je bij magnetiseringsrichting.

Welke methode past bij jouw 3D-print?

Er is geen universeel beste oplossing. Wil je een strak eindresultaat en heb je controle over je printproces, dan is inbouwen tijdens het printen een logische keuze. Wil je flexibiliteit, testen en eenvoudig corrigeren, dan is achteraf lijmen vaak praktischer. Perspassing kan werken, maar vraagt om extra aandacht voor toleranties.

Welke methode je ook kiest, de betrouwbaarheid van de verbinding hangt sterk samen met de gekozen magneet en de belasting in de praktijk. Voor het inschatten van sterkte en verwachtingen lees je hoe sterk moet een magneet zijn voor een 3D-print?.