Magneten voor 3D-prints: zo kies je de juiste magneet

Zoek je op “magneten 3d print”, dan zoek je meestal niet “zomaar magneten”, maar een betrouwbare manier om 3D-geprinte onderdelen stevig te laten sluiten, klikken of uitwisselbaar te maken. In de praktijk gaat het vaak om kleine neodymium magneten die je in een uitsparing verwerkt (tijdens of na het printen). Op deze pagina lees je waar je op let bij maat, sterkte, passing en montage, zodat je print doet wat je verwacht.

Wil je dieper de techniek in, inclusief ontwerpregels en varianten? Dan is het Handboek Mini-magneetjes een logische vervolgstap.

Wat is belangrijk bij magneten in 3D-prints?

Bij 3D-prints spelen net andere factoren dan bij een magneet op een koelkast. Je hebt te maken met passing (toleranties), montage (lijmen of inbouwen), en met krachten die vaak niet “recht vooruit” trekken. Veel verbindingen in 3D-prints worden namelijk vooral belast in schuifrichting (onderdelen schuiven langs elkaar), terwijl veel productinformatie vooral over houdkracht (trekkracht) gaat. Dat is de reden dat een magneet die “op papier” sterk genoeg lijkt, in een kliksluiting toch kan tegenvallen.

Daarnaast is magnetiseringsrichting in 3D-prints extra belangrijk. Als je een magneet omgekeerd plaatst, voelt een sluiting ineens zwak of duwt hij juist weg. Dat is één van de meest voorkomende fouten.

Welke magneet kies je voor jouw 3D-print?

De beste keuze hangt af van het doel van je print. Hieronder vind je de meest voorkomende toepassingen en waar je dan op let.

1) Kliksluitingen en “snap”-deksels

Bij kliksluitingen wil je dat onderdelen herhaalbaar sluiten en weer los kunnen zonder dat je steeds hoeft te wrikken. Kies liever voor meerdere kleine magneten dan één grote, zodat de sluiting gelijkmatig pakt. Let extra op de passing: een te strakke uitsparing kan de print lokaal laten scheuren of de magneet scheef trekken. Als je merkt dat passen een terugkerend punt is, verwerk dan straks ook de interne link naar de probleempagina over toleranties: waarom magneten niet passen in je 3D-print.

2) Verwisselbare onderdelen en modulaire prints

Bij modulaire delen (denk aan verwisselbare frontjes, accessoires of koppelstukken) is het handig als de magneetverbinding zichzelf “uitlijnt”. Dat lukt beter met een goed gekozen vorm en een symmetrische plaatsing. Plaats magneten bij voorkeur zo dat de onderdelen niet alleen trekken, maar ook mechanisch ondersteund worden door de vorm (een rand, nok of geleiding). Dan hoeft de magneet niet alle schuifkracht alleen op te vangen.

3) Behuizingen en covers die niet mogen rammelen

Bij behuizingen is het doel vaak: stevig dicht, geen speling, maar wel open te maken. Dan is de combinatie van een nette passing en voldoende magnetisch contactvlak belangrijk. Als je merkt dat de verbinding “net niet” is, zit het vaak niet in “meer magneten”, maar in het feit dat de belasting vooral in schuifrichting werkt. Dit werken we verder uit op de pagina: hoe sterk moet een magneet zijn voor een 3D-print?.

Magneten inbouwen tijdens het printen of achteraf monteren?

Dit is een klassieke vraag uit de praktijk. Beide methodes werken, maar ze hebben verschillende risico’s en voordelen.

Magneten inbouwen (print pauzeren)

Inbouwen geeft een strak resultaat en een nette afwerking, maar je moet het printproces goed beheersen. In de praktijk lopen makers tegen vragen aan zoals: “Kan de nozzle de magneet raken?” en “Springt de magneet omhoog?”. Dat heeft te maken met de positie, de ruimte boven de magneet en het moment van pauzeren. Dit werken we uit in de ondersteunende pagina: magneten in een 3D-print inbouwen.

Magneten achteraf monteren (lijmen of persen)

Achteraf monteren is vaak eenvoudiger en je hebt geen risico dat je printkop over een magneet beweegt. De valkuil zit hier meestal in de bevestiging: de magneet laat los, draait mee, of zit scheef. Als je wilt vergelijken wat in de praktijk het beste werkt, zetten we overzichtelijk neer in: magneten lijmen of persen in een 3D-print.

Veelgemaakte fouten bij magneten in 3D-prints

Dit zijn patronen die je veel terugziet in maker-community’s en klantvragen. Als je hier vooraf rekening mee houdt, bespaar je vaak meerdere prototypes.

De magneet is “sterk genoeg” op papier, maar de sluiting faalt toch.
Dat komt vaak doordat de belasting in schuifrichting werkt. Ontwerp bij voorkeur een mechanische geleiding (rand, lip of nok) zodat de magneet vooral hoeft te trekken en niet alles in schuif hoeft te dragen.

De magneet past niet (of pas na veel geweld).
3D-prints wijken af van CAD door krimp, over-extrusie en “elephant’s foot”. Ontwerp dus met een realistische tolerantie. Dit lichten we apart toe in toleranties bij magneten in 3D-prints.

Verkeerde polariteit: onderdelen stoten af of sluiten zwak.
Markeer vooraf wat de noord- en zuidzijde is en monteer consequent. Als je met meerdere magneten werkt, is dit extra belangrijk. Zie ook: magnetiseringsrichting.

Magneten laten los.
Dat is meestal een combinatie van te weinig lijmoppervlak, een te gladde zijkant, of een uitsparing die niet goed ondersteunt. Achteraf monteren kan prima, maar kies de methode bewust. We werken dit uit in lijmen of persen.

Problemen rond inbouwen tijdens het printen.
Denk aan: te weinig speling boven de magneet, of een pauzemoment waarop de printer net “onhandig” hervat. Dat kan leiden tot een nozzle die (bijna) de magneet raakt. Zie: magneten inbouwen tijdens het printen.

Praktische keuze: sterkte en verwachting

Als je wilt bepalen of een magneet sterk genoeg is, helpt het om je project terug te brengen tot drie vragen: hoeveel gewicht of kracht moet de verbinding houden, in welke richting wordt hij belast (trek of schuif), en hoeveel magneten kun of wil je kwijt in het ontwerp. Een algemene basisuitleg over houdkracht en verwachtingen vind je ook op hoe sterk moet een magneet zijn?. Voor 3D-prints vertalen we dat specifiek in hoe sterk moet een magneet zijn voor een 3D-print.