Hoe sterk is magneetband en wat bepaalt de houdkracht?
Kort antwoord:
Ferriet magneetband levert ruwweg 70 tot 100 gram per vierkante centimeter, dunne folie minder, en neodymiumtape een veelvoud daarvan. Band op band houdt merkbaar beter dan band op staal, mits de polen uitgelijnd zijn.
Waarom:
Magneetband is meerpolig gemagnetiseerd in smalle banen. Dat geeft veel grip bij direct contact, maar een veld dat op enkele millimeters al is uitgedoofd.
Magneetband is de goedkoopste manier om iets magnetisch te maken, en ook de meest onderschatte qua eigenaardigheden. De opgegeven kracht in gram per vierkante centimeter klopt, maar geldt onder voorwaarden die je in de praktijk zelden hebt.
Wat de opgave betekent
De sterkte staat meestal in gram per vierkante centimeter, want anders dan bij een losse magneet schaalt de kracht met het oppervlak. Twee keer zoveel band betekent ruwweg twee keer zoveel houdkracht, en dat maakt de rekensom eenvoudig.
| Type | Houdkracht op staal, indicatief | Waarvoor |
|---|---|---|
| Ferriet magneetband | circa 70 – 100 g/cm², dunne folie minder | labels, posters, lichte panelen, afdekkingen |
| Neodymiumtape | een veelvoud daarvan | waar meer kracht nodig is bij weinig oppervlak |
| Band op band, uitgelijnd | meer dan op staal | sluitingen waarbij beide delen vast zitten |
Die opgaven gelden bij recht aftrekken van schoon, vlak, voldoende dik staal. Elke afwijking kost kracht, en bij magneetband gaat dat sneller dan bij een gewone magneet.
Waarom het veld zo kort reikt
Magneetband is meerpolig gemagnetiseerd: over de breedte lopen smalle banen waarin noord en zuid elkaar afwisselen, bij een gebruikelijke poolsteek van twee tot vier millimeter neerkomend op zo'n zes tot twaalf polen per inch. Die opbouw is een bewuste keuze, want dicht bij het oppervlak versterken de banen elkaar en levert dat veel houdkracht per vierkante centimeter.
De keerzijde is de reikwijdte. Hoe meer polen per centimeter, hoe sterker het veld vlak bij het oppervlak, maar ook hoe sneller het op afstand uitdooft. Daarom moet magneetband vrijwel altijd direct contact maken en kost een laklaag, roestlaagje of vel papier ertussen al merkbaar kracht. Zie luchtspleet bij magneten.
Magneetband is maar aan één kant magnetisch
Dit klinkt vanzelfsprekend en is toch een veelgemaakte fout. De kleeflaag zit op de niet-magnetische zijde, precies zodat die de werking niet in de weg zit. Plak je het band andersom, dan zit de magnetische kant tegen je ondergrond geplakt en houdt er niets.
Twijfel je welke kant het is, houd er dan een paperclip tegenaan voordat je het beschermfolie eraf trekt.
Band op band: sterker, maar wel uitlijnen
Twee stukken magneetband op elkaar houden merkbaar beter dan band op staal. De reden is eenvoudig: bij staal is één kant actief en reageert de andere passief, terwijl bij band op band beide kanten zelf veld leveren.
Dat werkt alleen wanneer de poolbanen precies tegenover elkaar liggen. Ligt het band een halve baanbreedte verschoven, dan komen gelijke polen tegenover elkaar en stoot het af. Er is geen zelfcorrigerend effect; het band zoekt de juiste stand niet terug.
Zo krijg je band op band wél uitgelijnd
Plak eerst het ene stuk band op zijn plek. Klik het tweede stuk daar magnetisch tegenaan, zodat het zichzelf uitlijnt, en trek pas dán het beschermfolie van dat tweede stuk. Zet vervolgens het geheel op zijn plaats, zodat het tweede band vastplakt in precies de stand waarin het pakt.
Plak je beide stukken los van elkaar op het oog, dan is de kans klein dat ze samenvallen. Deze volgorde is dezelfde als bij het inlijmen van twee losse magneten; zie magneten voor modelbouw.
Let bij aanschaf op het type: er bestaat ook enkelpolig band, en dat stoot zichzelf juist af. Alleen meerpolig band hecht aan zichzelf. Het verschil tussen isotroop en anisotroop materiaal staat bij isotroop en anisotroop magneetband.
Schuifkracht valt juist mee
Bij harde magneten is schuifkracht de zwakke plek: een gladde vernikkelde magneet glijdt makkelijk langs staal. Bij magneetband ligt dat gunstiger, omdat het oppervlak uit rubberachtig materiaal bestaat dat merkbaar meer grip geeft. Wrijving is het product van de wrijvingscoëfficiënt en de aandrukkracht, en die coëfficiënt ligt bij rubber duidelijk hoger dan bij nikkel.
Voor lichte toepassingen aan een verticaal vlak, zoals labels, posters of dunne panelen, is de schuifkracht daardoor vaak ruim voldoende. Bij band op band ligt hij nog hoger, doordat de banen elkaar als het ware vasthouden. Reken wel met marge zodra er gewicht naar beneden trekt; zie schuifkracht van een magneet.
De temperatuurgrens ligt op 80 °C
De binder waarin de ferrietdeeltjes zitten is een thermoplastisch materiaal, en dat wordt vanaf ongeveer 80 °C zacht. Het band kan dan vervormen en de zelfklevende laag laat eerder los. Het ferriet zelf heeft daar geen last van: de Curietemperatuur van strontiumferriet ligt rond 450 °C, en de weerstand tegen ontmagnetiseren neemt bij verwarming juist toe.
De grens ligt daarmee toevallig op hetzelfde niveau als bij standaard neodymium, maar om een heel andere reden: bij neodymium is het een magnetische grens, bij magneetband een mechanische. Relevant bij een raam op het zuiden, een auto in de zon of een serre. Zie hittebestendigheid van magneten.
Houd sterke magneten weg bij magneetband
Gebonden ferriet heeft een coërciviteit van ruwweg 200 tot 260 kA/m. Dat is niet weinig op zichzelf, maar wel weinig vergeleken met neodymium, dat op 955 tot 2400 kA/m zit. Leg je een neodymium magneet op magneetband, dan kan die het meerpolige patroon plaatselijk herschrijven, waardoor dat deel van het band blijvend zwakker wordt.
Gebruik dus geen sterke magneten om band vast te zetten, en berg rollen band niet samen met neodymium magneten op.
Waar magneetband goed in is
In lichte toepassingen met veel oppervlak: labels, posters, displays, dunne panelen, afdekkingen en tijdelijke bevestigingen. Je knipt het met een schaar op maat, wat het aantrekkelijk maakt voor eigen oplossingen.
Kom je kracht tekort, gebruik dan een bredere strip of meerdere stroken naast elkaar; dat is bij magneetband de logische weg, omdat de kracht met het oppervlak meeschaalt. In onze categorie magneetband vind je de verschillende breedtes en uitvoeringen naast elkaar, zodat je op oppervlak kunt kiezen in plaats van op sterkte. Wordt het gewicht echt een factor, of spelen trillingen mee, dan is een potmagneet de betere keuze. Een uitgewerkt voorbeeld staat bij shutters bevestigen met magneten.
Band, folie of strip?
Magneetband is zelf magnetisch en komt op rol in stroken. Magneetfolie is hetzelfde materiaal in vellen, waarmee je grotere vlakken bedekt. Een magneetstrip is juist niet magnetisch: dat is een metalen strook waarop magneten hechten, bedoeld om een niet-magnetische wand bruikbaar te maken.
Die laatste verwisseling is de meest voorkomende bestelfout. Wil je magneten ergens op laten plakken, dan heb je een magneetstrip nodig; wil je iets zelf magnetisch maken, dan magneetband of folie.
De opgegeven houdkracht van magneetband geldt altijd tegen staal. Leg je er een losse magneet op, dan blijft daar vrijwel niets van over: door de meerpolige magnetisatie ziet die magneet noord en zuid tegelijk, die elkaar grotendeels opheffen. Wat er dan precies gebeurt en waarom een sterkere magneet hier niet helpt, lees je in magneet op magneetband.
Bronnen
Meerpolige magnetisatie in patronen van 4 tot 18 polen per inch, waaronder 6, 8 en 11: Arnold Magnetic Technologies, PLASTIFORM High Energy Flexible Magnets.
Flexibel gebonden magneten zijn bruikbaar tot ongeveer 80 °C, waarna de binder zacht wordt: Arnold Magnetic Technologies, How to Select the Appropriate Permanent Magnet Material (TN 0205).
Zelfklevend magneetband met rubberlijm tot +71 °C, houdkracht minimaal 70 g/cm²: 3M, 1316 Magnet Tape Product Data Sheet.
Curietemperatuur van ferriet ongeveer 450 °C en coërciviteit van neodymium 12.000 tot 30.000 Oe (955 tot 2390 kA/m): Arnold Magnetic Technologies, TN 0205.
Coërciviteit van rubbergebonden strontiumferriet 257 kA/m, die bij verwarming toeneemt (+0,15 % per °C): Arnold Magnetic Technologies, PLASTIFORM 1530 Magnet Material.
Standaard neodymium tot 80 °C: Arnold Magnetic Technologies, Neodymium Iron Boron Magnet Catalog.
Verder over band en houdkracht
Isotroop en anisotroop magneetband
Waarom de manier van magnetiseren de sterkte bepaalt.
Lees verder →Magneetfolie op magneetfolie
Waarom meerpolig materiaal op zichzelf zo positiegevoelig is.
Lees verder →Magneet op magneetband
Waarom losse magneten er nauwelijks op blijven zitten.
Lees verder →De gebruikelijke maat voor de houdkracht van magneetband. Handig omdat de kracht met het contactoppervlak meeschaalt: dubbel zoveel band geeft ruwweg dubbel zoveel houdkracht.
Meerpolige magnetisatie
Smalle parallelle banen waarin noord en zuid elkaar afwisselen. Levert veel kracht bij direct contact, maar een veld dat op korte afstand al uitdooft.
Coërciviteit
De weerstand van een magneet tegen ontmagnetiseren, uitgedrukt in kA/m. Gebonden ferriet zit rond 200 tot 260 kA/m, neodymium op 955 tot 2400 kA/m.
Magneetstrip
Een metalen strook waarop magneten hechten. Niet zelf magnetisch, en dus het tegenovergestelde van magneetband.
Hans Huizenga
Oprichter van specialistische webshop MagneetjesWinkel.nl met fysieke winkel in Ede.
Laatst bijgewerkt: 25 augustus 2026